Μια νέα ερωτική τάση κάνει τον γύρο των social media και έχει ήδη διχάσει τα ζευγάρια. Ο λεγόμενος «κανόνας των 72 ωρών» υποστηρίζει ότι η ερωτική επαφή —ή έστω η ουσιαστική σωματική οικειότητα— δεν πρέπει να αφήνεται να χάνεται για περισσότερο από τρεις ημέρες.
Η ιδέα ακούγεται απλή: δουλειά, κινητά, υποχρεώσεις, κούραση και άγχος μπορούν εύκολα να κάνουν ένα ζευγάρι να λειτουργεί περισσότερο σαν δύο συγκάτοικοι παρά σαν ερωτικοί σύντροφοι. Κάπου εκεί εμφανίζεται ο «κανόνας των 72 ωρών» ως υπενθύμιση ότι η οικειότητα χρειάζεται χώρο και χρόνο για να μη σβήσει μέσα στη ρουτίνα.
Το internet τον λατρεύει — και τον μισεί
Η τάση έχει αποκτήσει μεγάλη συζήτηση επειδή αγγίζει ένα από τα πιο ευαίσθητα σημεία κάθε μακροχρόνιας σχέσης: τι γίνεται όταν η επιθυμία δεν εμφανίζεται αυθόρμητα όπως στην αρχή;
Κάποιοι λένε ότι η λογική των 72 ωρών λειτουργεί σαν μικρό «ραντεβού με τη σχέση»: δεν περιμένεις να βρεθεί τυχαία η τέλεια στιγμή, αλλά προστατεύεις χρόνο για το ζευγάρι. Άλλοι το βρίσκουν υπερβολικά μηχανικό. Γιατί, όπως εύστοχα σχολιάζεται, η επιθυμία δεν είναι εφαρμογή που στέλνει ειδοποίηση κάθε τρεις ημέρες.
Σε πρόσφατο άρθρο του VICE, ειδικοί επισημαίνουν ότι ο προγραμματισμός της οικειότητας μπορεί να βοηθήσει ορισμένα ζευγάρια, αλλά δεν λύνει από μόνος του βαθύτερα προβλήματα όπως εξάντληση, θυμό, συναισθηματική απόσταση ή έλλειψη επικοινωνίας.
Η ανατροπή: περισσότερο σεξ δεν σημαίνει περισσότερη αγάπη
Και εδώ έρχεται το πιο ενδιαφέρον στοιχείο. Μια πρόσφατη επιστημονική ανασκόπηση που παρουσιάστηκε από το BBC Science Focus βάζει φρένο στη γνωστή εξίσωση «όσο περισσότερο σεξ, τόσο πιο ερωτευμένο το ζευγάρι».
Τα δεδομένα δείχνουν ότι η συχνότητα της ερωτικής επαφής δεν αποτελεί από μόνη της δείκτη του πόσο δυνατή είναι η αγάπη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Το να είναι κάποιος ερωτευμένος μπορεί να συνδέεται με αυξημένη ερωτική δραστηριότητα, αλλά η ένταση του συναισθήματος δεν μετριέται με αριθμό επαφών.
Με απλά λόγια: ένα ζευγάρι μπορεί να είναι βαθιά δεμένο χωρίς να ακολουθεί κανένα «πρόγραμμα», ενώ ένα άλλο μπορεί να έχει συχνή επαφή και παρ’ όλα αυτά να έχει χάσει την πραγματική επικοινωνία.
Το πικάντικο σημείο που κανείς δεν λέει δυνατά
Ο πραγματικός κίνδυνος δεν είναι να περάσουν 72 ώρες. Είναι να περάσουν εβδομάδες χωρίς κανείς να το συζητήσει.
Η απόσταση συνήθως δεν ξεκινά στο κρεβάτι. Ξεκινά νωρίτερα: όταν σταματούν τα βλέμματα, τα πειράγματα, το άγγιγμα στην κουζίνα, ένα φιλί χωρίς βιασύνη, μια βραδιά χωρίς οθόνες. Η ερωτική ζωή δεν είναι ξεχωριστό δωμάτιο της σχέσης· επηρεάζεται από όλα όσα συμβαίνουν μέσα στην ημέρα.
Γι’ αυτό και ο «κανόνας των 72 ωρών» έχει ίσως αξία όχι ως εντολή, αλλά ως ερώτηση: πότε ήταν η τελευταία φορά που το ζευγάρι ένιωσε πραγματικά κοντά;
Κανόνας ή παγίδα;
Αν μετατραπεί σε υποχρέωση, ο κανόνας χάνει το νόημά του. Η οικειότητα χρειάζεται αμοιβαία διάθεση, σεβασμό και συναίνεση — όχι πίεση για να «προλάβουμε το χρονόμετρο».
Αν όμως λειτουργήσει ως αφορμή για να ξαναβρεί ένα ζευγάρι τον χρόνο που του κλέβουν η ρουτίνα και η καθημερινότητα, τότε ίσως το viral trend να ακουμπά μια αλήθεια: οι σχέσεις σπάνια χαλάνε επειδή δεν υπήρχε χρόνος. Συχνά χαλάνε επειδή ο χρόνος δεν προστατεύτηκε.
Και τελικά το πιο ερωτικό πράγμα μπορεί να μην είναι το «κάθε τρεις μέρες». Μπορεί να είναι το να μην αφήνεις τον άλλον να γίνει αόρατος δίπλα σου.
Πηγές: VICE · BBC Science Focus · Wikimedia Commons.