Η κυβέρνηση στη στροφή πριν από το 2027: οι αριθμοί, οι ανοιχτές πληγές και η αντιπολίτευση που ζητά απαντήσεις

Η πολιτική ζωή στην Ελλάδα μπαίνει σε μια περίοδο όπου οι μεγάλες εξαγγελίες δεν αρκούν. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη επιμένει ότι η χώρα έχει αλλάξει πίστα: ανάπτυξη, αποκλιμάκωση του χρέους, επενδύσεις, ψηφιακό κράτος και μεταρρυθμίσεις αποτελούν τον πυρήνα του κυβερνητικού αφηγήματος. Απέναντι, όμως, υπάρχει μια διαφορετική εικόνα: η αντιπολίτευση επιμένει στην ακρίβεια, τη στέγη, τις θεσμικές υποθέσεις και στο ερώτημα αν η οικονομική πρόοδος που καταγράφεται στους δείκτες περνά τελικά στην καθημερινότητα.

Το στοίχημα δεν είναι πια «τι άλλαξε», αλλά «ποιος το νιώθει»

Η κυβέρνηση έχει μπροστά της ένα δύσκολο πολιτικό τεστ. Δεν αρκεί να αποδείξει ότι οι μακροοικονομικοί δείκτες είναι καλύτεροι από την εποχή της κρίσης. Πρέπει να πείσει τον πολίτη που πληρώνει ενοίκιο, λογαριασμό ρεύματος και σούπερ μάρκετ ότι η βελτίωση αφορά και τον ίδιο.

Αυτό είναι ίσως το πιο ευαίσθητο σημείο της σημερινής πολιτικής σύγκρουσης. Η κυβέρνηση προβάλλει αυξήσεις εισοδημάτων, επενδύσεις και δημοσιονομική σταθερότητα. Η αντιπολίτευση απαντά ότι ο πραγματικός λογαριασμός βρίσκεται στο τέλος του μήνα και όχι μόνο στους εθνικούς δείκτες.

ΟΠΕΚΕΠΕ: η παραδοχή που έγινε πολιτικό επιχείρημα

Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει αναγνωρίσει δημόσια ότι υπήρξε καθυστέρηση και ότι η προσπάθεια αλλαγής του οργανισμού «εν κινήσει» απέτυχε. Η κυβερνητική απάντηση είναι η μεταφορά της αρμοδιότητας των αγροτικών ενισχύσεων στην ΑΑΔΕ, την οποία παρουσιάζει ως βαθιά μεταρρύθμιση διαφάνειας.

Η αντιπολίτευση, από την πλευρά της, δεν περιορίζει την κριτική της στο αν το νέο σύστημα θα λειτουργήσει. Θέτει το πολιτικό ερώτημα γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να αντιμετωπιστούν παθογένειες που η ίδια η κυβέρνηση αναγνωρίζει πλέον ότι ήταν σοβαρές.

Εδώ βρίσκεται μια ενδιαφέρουσα αντιστροφή: η κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει την παραδοχή της αποτυχίας σε απόδειξη ότι τελικά τόλμησε τη ρήξη. Οι αντίπαλοί της επιχειρούν να μετατρέψουν την ίδια παραδοχή σε απόδειξη καθυστερημένης αντίδρασης. Το ποια από τις δύο αναγνώσεις θα επικρατήσει δεν θα κριθεί στις δηλώσεις, αλλά στο αποτέλεσμα.

Τέμπη και θεσμοί: η πληγή που δεν χωρά σε κομματικά συνθήματα

Τα Τέμπη εξακολουθούν να αποτελούν σημείο βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής έντασης. Η κυβέρνηση απορρίπτει τις κατηγορίες περί συγκάλυψης και παραπέμπει στη Δικαιοσύνη για την απόδοση ποινικών ευθυνών. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξακολουθούν να ζητούν πλήρη λογοδοσία και πολιτικές απαντήσεις.

Σε μια τέτοια υπόθεση, όμως, η πολιτική αντιπαράθεση έχει ένα όριο: πίσω από τις λέξεις υπάρχουν οικογένειες και νεκροί. Η αξιοπιστία όλων θα κριθεί από το αν μπορούν να αφήσουν τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της και ταυτόχρονα να απαντήσουν καθαρά στα θεσμικά ερωτήματα που δικαιολογημένα θέτει η κοινωνία.

Η αντιπολίτευση έχει φωνές — αναζητά ακόμη ενιαία αφήγηση

Η κριτική προς την κυβέρνηση έρχεται από διαφορετικές κατευθύνσεις. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως θεσμική και κυβερνητική εναλλακτική, η Αριστερά δίνει βάρος σε κοινωνικές ανισότητες, εργασιακά και δημόσια αγαθά, το ΚΚΕ επιμένει στη συνολική αμφισβήτηση της οικονομικής πολιτικής, ενώ Ελληνική Λύση και Πλεύση Ελευθερίας πιέζουν από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες με ιδιαίτερα επιθετική αντιπολιτευτική γραμμή.

Αυτή η πολυφωνία δημιουργεί πίεση στην κυβέρνηση, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει και το πρόβλημα της αντιπολίτευσης: άλλο πράγμα η συσσώρευση δυσαρέσκειας και άλλο η δημιουργία μιας πειστικής εναλλακτικής πρότασης εξουσίας.

Η κυβέρνηση δεν έχει απέναντί της μόνο τα κόμματα

Ο πιο απαιτητικός αντίπαλος μιας κυβέρνησης που βρίσκεται πολλά χρόνια στην εξουσία είναι συχνά η φθορά. Ο πολίτης δεν συγκρίνει πλέον μόνο το σήμερα με το 2019. Συγκρίνει τις κυβερνητικές υποσχέσεις με την προσωπική του εμπειρία.

Η στέγη είναι ακριβή; Το εισόδημα φτάνει; Το νοσοκομείο λειτουργεί όταν το χρειαστεί; Το σχολείο βελτιώνεται; Η Δικαιοσύνη κινείται γρήγορα; Το κράτος προστατεύει αποτελεσματικά από φωτιές, πλημμύρες και ακραία καιρικά φαινόμενα;

Μόλις χθες, άλλωστε, ο επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Μιχάλης Αργυρού χαρακτήρισε τις πυρκαγιές και τους καύσωνες αυξανόμενο μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο δημοσιονομικό κίνδυνο, με την κυβέρνηση να επενδύει σε υποδομές νερού και ενέργειας. Αυτό δείχνει ότι η επόμενη πολιτική περίοδος δεν θα κριθεί μόνο στα παραδοσιακά μέτωπα οικονομίας και κομμάτων, αλλά και στην ανθεκτικότητα του ίδιου του κράτους.

Η άνοιξη του 2027 και το πραγματικό ερώτημα

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει δηλώσει ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν την άνοιξη του 2027, πριν η Ελλάδα αναλάβει την προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1η Ιουλίου. Άρα το πολιτικό χρονόμετρο έχει ήδη αρχίσει να μετρά.

Μέχρι τότε, η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να αποδείξει ότι η σταθερότητα μπορεί να παράγει χειροπιαστό αποτέλεσμα. Η αντιπολίτευση θα προσπαθήσει να αποδείξει ότι η σταθερότητα χωρίς αρκετή κοινωνική ανακούφιση μετατρέπεται σε στασιμότητα.

Και κάπου ανάμεσα στις δύο αφηγήσεις βρίσκεται ο πολίτης.

Δεν ζητά απαραίτητα θριαμβολογίες. Δεν ζητά ούτε μόνιμη καταστροφολογία. Ζητά να γνωρίζει αν η ζωή του αύριο μπορεί πράγματι να είναι λίγο καλύτερη από σήμερα.

Αυτό είναι τελικά το πραγματικό πολιτικό δημοψήφισμα που διεξάγεται κάθε μέρα — πολύ πριν ανοίξουν οι κάλπες.

Mosaiko24 | ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ • ΡΕΠΟΡΤΑΖ

Πηγές / τεκμηρίωση

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Hellenic_Parliament,_Athens.jpg